Yakın bir gelecekte geçen bu İspanyol yapımı, hem kişisel hem de toplumsal kırılma noktalarını aynı anda ele alan nadir filmlerden biri olmaya aday görünüyor. Yönetmen koltuğunda oturan Aina Clotet'in aynı zamanda filmin başrolünü de üstlenmesi, yapıya özgün ve içeriden bir bakış açısı katıyor. Clotet, meme kanseri geçirmiş bir kadını canlandırıyor; bu kadın hayatını yeniden inşa etmeye çalışırken kendisini değişmiş, yorgun ve bir o kadar da dirençli bir dünyada buluyor. Film, kişisel iyileşme yolculuğunu bilim-kurgu dokunuşlarıyla harmanlıyor. Yakın geleceğe yerleştirilen bu evren, kuraklık gibi gerçek ve yakıcı bir ekolojik krizin gölgesinde şekilleniyor. Dolayısıyla karakterin iç dünyasındaki harabiyet ile dış dünyadaki çöküş arasında sessiz ama güçlü bir paralel kuruluyor. Hayatta kalmak, iyileşmek ve bu iyileşmeyi anlamlı kılmak üzerine sorular soruyor film; cevap vermek yerine hissettirmeyi tercih ediyor. Komedi, dram ve bilim-kurgunun bir arada bulunması ilk bakışta karmaşık görünebilir; ancak bu türlerin bileşimi, ruh halinin öngörülemezliğini yansıtmak için bilinçli bir tercih gibi duruyor. Hayat ne saf bir trajedi ne de saf bir neşe barındırıyor; Viva da bu ikisi arasındaki o tanıdık ama tanımlanması güç alanı araştırıyor. Ruh sağlığı, bedensel dönüşüm ve iklim kriziyle örülü bu atmosfer, izleyiciyi hem kişisel hem evrensel sorularla baş başa bırakıyor. Güneşi seven ama susuz kalan bir toprak gibi, karakterin de hem ışığa hem de yağmura ihtiyacı var; bu arayış filmin kalbinde çarpıyor.