Alba Sáez'in canlandırdığı genç koşucu, hayatını bir yarış pistinin etrafında şekillendirmiş, disiplin ve arzuyu tek çatı altında toplamayı başarmış biridir. Ancak Laura García Alonso'nun yönettiği bu İspanyol yapım, sporun yalnızca bedensel bir meydan okuma olmadığını; zihnin de en az bacaklar kadar yıprandığı anlara odaklanarak bambaşka bir zemine taşır hikayeyi. Corredora, atletizmin parlak ışıkları altında gizlenen karanlık köşeleri inceleyen, psikolojik kırılganlığı cesurca sahneye taşıyan bir drama olarak öne çıkıyor. Filmin omurgasını oluşturan tema, başarı baskısı ile zihinsel sağlık arasındaki o narin ve çoğu zaman görmezden gelinen denge. Bir sporcunun yaşadığı psikolojik çöküş, burada melodramatik bir araç olarak değil, gerçekçi ve ağır bir insani deneyim olarak işleniyor. Marina Salas ve Àlex Brendemühl gibi güçlü isimlerle desteklenen oyuncu kadrosu, filmin duygusal yoğunluğunu taşımayı başarıyor. García Alonso, koşu sekanslarını bir özgürlük metaforuna dönüştürürken aynı zamanda karakterin iç dünyasındaki dağılmayı görsel bir dille aktarıyor. Pist, bir süre sonra hem kaçışın hem de kapanın simgesine dönüşüyor. Spor dramalarından beklenen zafer hikayesini aramak yerine seyircinin içine kapanması, kendisiyle yüzleşmesi için alan açan bu film, son dönem Avrupa bağımsız sinemasının insan psikolojisine olan ilgisinin güzel bir örneği sayılabilir. Performansın bedeni aştığı ve ruhun kırılganlığının tüm piste yayıldığı bu hikaye, sporu sevseydi de sevmese de izleyiciyi derinden etkileyen bir deneyim sunuyor.