Lisa Azuelos'un 2012 yılında Amerikalı yeniden çevirisiyle geniş kitlelere tanıttığı LOL serisinin bir devamı niteliğinde olan bu yapım, aynı Fransız yönetmenin ilk filmiyle kurduğu duygusal ve kültürel köprüyü yeni bir neslin gözünden yeniden inşa ediyor. Genç Lola'nın annesiyle yaşadığı o tanıdık ama bir o kadar evrensel kuşak çatışması, bu kez 2020'lerin dijital gerçekliğiyle, sosyal medyanın her şeyi kaplayan gölgesiyle ve yeni bir gençlik dilinin ortasında kendine yer arıyor. Sophie Marceau yıllar sonra bu dünyaya geri dönüyor ve varlığı tek başına filmin sırtını tutuyor. Annelik, özgürlük, yaşlanma korkusu ve bağlanma güçlüğü gibi temaları hafif bir dokunuşla işleyen yapım, komedi türünün rahatlatıcı akışından yararlanırken zaman zaman daha derin bir melankoliyi de sezdirebiliyor. Thaïs Alessandrin'in canlandırdığı genç karakter ise annesiyle arasındaki uçurumu hem mizahi hem de gerçekçi bir şekilde aktarıyor; çünkü bu mesafe yalnızca yaşlardan değil, iki farklı dünyanın bambaşka değerlerinden kaynaklanıyor. Azuelos, yine kendi zemininde yürüyor: Büyük dramalar yerine küçük anlara odaklanan, kahkahayı gözyaşından ayırt edemediğiniz o tatlı-buruk Fransız tarzı. Vincent Elbaz ve Alexandre Astier gibi isimlerin katkısıyla kadronun bütünü iyi dengelenmiş görünüyor. Film sizi bir hesaplaşmaya çağırmıyor; daha çok birinin hayatına misafir ediyor, gülümsetirken bir yerde duraksatıyor. Nostaljiye takılıp kalmak yerine değişimi kabullenmek üzerine kurulu bu yolculuk, izleyiciyi sade ama samimi bir his dünyasıyla baş başa bırakıyor.