Güneydoğu Asya sinemasının en yaratıcı isimlerinden S. S. Rajamouli, Baahubali destanıyla dünya sahnesine çıkmadan yıllar önce, çok daha mütevazı ama bir o kadar cüretkâr bir fikirle sinemacılığın sınırlarını zorlamıştı. Kara Sinek, ilk duyulduğunda gülünç gelebilecek bir öncülü — bir sineğin intikam hikâyesini — o denli ciddi, o denli duygusal ve o denli ustalıklı bir sinema diline dönüştürüyor ki insan hikâyenin absürtlüğünü bir süre sonra tamamen unutuyor. Merkezinde acımasız, her istediğini elde etmeye alışmış ve bu yüzden bir başkasının sevgisine bile tahammül edemeyen bir güç figürü var. Karşısında ise tam anlamıyla güçsüz, alelade, sıradan bir genç adam. Bu iki karakter arasındaki güç uçurumu kasıtlı ve önemli; çünkü film aslında bu dengesizliği sorguluyor, küçük olanın büyüğe karşı nasıl direniş geliştirebileceğini fantastik bir çerçevede ele alıyor. Rajamouli burada salt bir baş aşağı gerilim filmi çekmiyor. Sevgi, kayıp ve adaletsizlik temalarını, hem izleyiciyi güldüren hem de derinden hüzünlendiren bir dengede tutuyor. Teknik açıdan ise film, sinema efektlerini gösteriş için değil, hikâyenin duygusal ağırlığını taşımak için kullanan nadir örneklerden biri. Her sahne, en küçük varlığın bile büyük bir iradeyi taşıyabileceğini hatırlatır biçimde kurgulanmış. Telugu sinemasının geniş kitlelere ulaşma konusunda ne denli güçlü olduğunu kanıtlayan bu film, izlendiğinde insan kendini hem bir masalın içinde hem de gerçek bir duygusal çatışmanın ortasında buluyor. Ölüm ve yeniden doğuşu bu kadar sıra dışı bir anlatıyla işleyen başka bir film bulmak gerçekten güç.