Fransız tiyatrosunun en köklü ve prestijli kurumu olan Comédie-Française, yüzyıllardır sahneye taşıdığı oyunlarla kültürel bir efsaneye dönüşmüş bir yapı. Bertrand Usclat'ın yönetmenliğiyle hayat bulan bu yapım, bu efsanenin perdeler arkasına, kostümlerin altına ve replik ezberlerinin gölgesine sızıyor; kurumun görkemli dış cephesinin gerisindeki insan gerçekliğini gün yüzüne çıkarıyor. Pauline Clément, Guillaume Gallienne ve Benjamin Lavernhe gibi yetenekli oyuncuların bir araya geldiği film, tiyatro dünyasını romantik bir hayal olarak değil, tutkuların, rekabetlerin, kırılganlıkların ve bazen kahkahaya bazen çaresizliğe evrilen anlık krizlerin sahnesi olarak resmediyor. Komedi türünün sunduğu hafifliği, kurumsal bir yapının içindeki varoluşsal sorularla harmanlayan yapım, izleyiciyi seyircinin görmediği, ama her temsilin özünde yatan o karanlık ve çoşkulu gerilimle tanıştırıyor. Sahnede mükemmeliyeti temsil eden insanların sahne dışındaki kusurlu, gürültülü ve çarpıcı dünyası, anlatıyı sürekli canlı ve merak uyandırıcı kılıyor. Buradaki mizah yüzeysel değil; karakterlerin birbirleriyle, geçmişleriyle ve seçtikleri bu tekinsiz meslekle hesaplaşmasından doğan gerçek bir komedi. Danièle Lebrun'ün temsil ettiği köklü tiyatro geleneğiyle genç neslin dinamikleri arasındaki çatlak da filmin arka planında sessizce hissettiriyor kendini. Comédie-Française'i bilmeyenler için ilgi çekici bir keşif, tiyatro tutkunları içinse içten gelen bir gülümsemeyle izlenebilecek samimi bir yapıt. Sanat ile ego, gelenek ile isyan, yetenek ile çaresizlik arasında gidip gelen bu film, tiyatro perdesinin hiç de öyle kolay kapanmadığını hatırlatıyor.