Büyüme, kayıp ve değişim üzerine kurulu bu Pixar başyapıtı, duyguları gerçek anlamda ters yüz ederek hem çocuklara hem yetişkinlere hitap etmeyi başarıyor. Pete Docter'ın ustalıklı ellerinde şekillenen film, küçük Riley'nin yaşamının alt üst olduğu bir dönemde geçiyor. Aile, Minnesota'nın sakin kasaba hayatından San Francisco'nun gürültülü şehir ritmine taşınmak zorunda kalınca, henüz on bir yaşındaki Riley için tanıdık olan her şey geride kalıyor. Filmin asıl sihri ise anlatısını iki ayrı düzlemde eş zamanlı kurmasından kaynaklanıyor. Dışarıda Riley'nin yeni okula, yeni çevreye ve boş bir odaya alışma çabası sürerken, zihninin içinde beş duygu birbirleriyle yarışıyor. Neşe, Korku, Öfke, Tiksinti ve Üzüntü'den oluşan bu renkli kadroda her bir karakter, gerçek bir psikolojik işlevi temsil ediyor. Üzüntü'nün neden var olduğu sorusu, filmin belki de en güçlü felsefî sorusunu oluşturuyor ve yanıtı izleyiciyi şaşırtmaktan çok derinden sarıyor. Pixar burada renkli görselliğin ve neşeli temponun ardına çok daha ağır bir şey saklıyor; çocukluğun ne anlama geldiğini, neler kaybedildiğini ve büyürken hangi kapıların kapandığını. Ebeveynler için nostalji yüklü, çocuklar için ise keşif dolu bir deneyim sunan film, izledikten sonra uzun süre zihinlerde yankı bırakıyor. Duygularla bu kadar dürüst yüzleşen animasyonlara çok az rastlanıyor.