Malayalam sinemasının son yıllarda seyirciye kazandırdığı en taze enerjilerden birini barındıran bu yapım, Arun Anirudhan'ın yönetmenliğinde hayata geçirilmiş; üniversite hayatının hem nostaljik hem de oldukça tanıdık gelen dünyasına kapı aralıyor. Tovino Thomas, Basil Joseph ve Vineeth Sreenivasan gibi isimlerin aynı karede buluşması, filmin daha baştan heyecanla beklenmesine yol açtı; zira bu üç isim Malayalam sinemasında farklı kuşakların favorisi olarak öne çıkmış, her biri seyirciyle güçlü bir bağ kurmuş oyuncular. Kampüs temalı hikayeler, sinemanın her döneminde gençlik özlemine, isyan duygusuna ve aidiyete dair bir şeyler söyleme potansiyeli taşır. Athiradi de tam bu zemine oturuyor; üniversite yaşamının içinde filizlenen ilişkileri, hiyerarşileri ve beklenmedik dayanışma anlarını mercek altına alıyor. "Strike" yani "grev" anlamına gelen başlık bile başlı başına bir ipucu niteliğinde: Burada söz konusu olan yalnızca bireysel hikayeler değil, kolektif bir ses yükseltme çabası. Filmin öne çıkan yanlarından biri, komediyi dramadan koparmaması. Güldürü ve duygu arasındaki bu hassas denge, pek çok Malayalam yapımının doğasında var; ancak Athiradi bunu özellikle kampüs atmosferinin kendine has dinamikleriyle harmanlıyor. Gençlerin birbirini bulması, ortak bir dava etrafında kenetlenmesi ve bu süreçte yaşanan çatışmalar, hikayeye hem hafif hem de içten bir ton kazandırıyor. Riya Shibu, Darshana Rajendran ve Zarin Shihab gibi isimlerin kadrodaki varlığı ise filmin sadece erkek kahraman odaklı bir anlatı olmadığını gösteriyor. Kampüs yaşamını gerçekçi kılan şey de zaten bu çok seslilik; farklı karakterlerin kendi gerçeklikleriyle sahneye çıkması, izleyicinin kendinden bir şeyler bulmasını kolaylaştırıyor. Arun Anirudhan'ın bu projeyle imzaladığı vizyon, Malayalam sinemasının son dönemde iyice belirginleşen eğilimiyle örtüşüyor: Samimi hikayeler, güçlü oyuncu kadroları ve seyirciyle kurulan içten bağ. Athiradi, sinemaya girdiğinizde sizi birkaç yıl geri götürecek; ama bıraktığı his çok daha güncel, çok daha canlı.