Norveç mitolojisinin derinliklerinden süzülen efsanevi deniz canavarı imgesi, bu sefer çok daha sıcak ve kişisel bir hikâyeye dönüşüyor. Küçük bir deniz canavarı olan Ruffen, türünün en temel yeteneğinden yoksun doğmuştur: yüzemez. Kendi doğasıyla barışamayan, etrafındakilerin beklentilerine bir türlü yetişemeyen bu sevimli yaratık, izleyiciyi hem güldürüyor hem de derinden düşündürüyor. Skandinavya'nın soğuk fiyortlarını ve mistik deniz geleneğini arka plan olarak kullanan film, görsel açıdan son derece başarılı bir atmosfer kuruyor. Üç boyutlu animasyonun sunduğu olanaklar, suyun altındaki o karanlık ve büyülü dünyanın ürkütücü güzelliğini perdeye taşımak için oldukça yerinde kullanılmış. Renk paleti ve ışık tasarımı, izleyiciyi yalnızca çocuk değil her yaştan kişiyi içine çekecek kadar özenli. Ruffen'in yolculuğu özünde aidiyet ve kabul görme üzerine. "Olman gereken şey" ile "olduğun şey" arasındaki o köklü gerilim, küçük izleyicilere sezgisel biçimde aktarılırken yetişkinler için de katmanlı bir anlam taşıyor. Yönetmen Endre Skandfer, bu dengeyi zorlamadan kuruyor; hikâye hiçbir zaman vaaz vermek gibi hissettirmiyor. Norveç sinemasının aile filmlerine getirdiği özgün bakış açısı burada da kendini gösteriyor. Amerikan animasyon endüstrisinin parlak ve gürültülü formüllerinin aksine, bu yapım daha ölçülü, daha içten ve çok daha özgün bir duygu dili seçiyor. Ruffen belki hiç yüzemeyen bir deniz canavarı, ama tam da bu yüzden unutulmaz bir karakter olmaya aday.