Bazı filmler seyirciye bir hikâye anlatmaz; onları doğrudan bir deneyimin içine fırlatır. Tereza Nvotová'nın yönettiği Çek yapımı Baba, tam da böyle bir film. Tek plan çekimle kurgulanmış bu dram, bir babanın çocuğunu kaybettiği günü gerçek zamanlı olarak takip ediyor. Kamera hiç kesilmiyor, sahne hiç kesintiye uğramıyor ve izleyici de bir an bile nefes alamıyor. Milan Ondrík'in canlandırdığı baba figürü, gündelik hayatın ortasında ansızın dağılan bir dünyanın içinde bırakılıyor. Çocuğunu kaybetmenin yarattığı o ilk şok hali, yas değil donup kalmak, çığlık değil sessizlik biçiminde aktarılıyor. Nvotová, melodramatik bir kırılmaya gitmek yerine kamerasını bu adamın yanına koyuyor ve orada tutuyor. Tek planın getirdiği süreklilik, izleyiciyi hem karakter hem de an ile derin bir bağ kurmaya zorluyor. Bu biçimsel seçim bir gösteri değil, anlatının ta kendisi oluyor. Filmin en güçlü taraflarından biri, acının yalnızca iç dünyada değil bedensel tepkilerle, çevredeki insanlarla, günün olağan akışıyla olan çarpışmasında görünür kılınması. Ondrík'in performansı bu noktada gerçekten sarsıcı. Büyük duygusal patlamalar aramadan, sıradan jest ve bakışlarla büyük bir yükü taşıyor. Dominika Morávková-Zeleníková ve Anna Geislerová ise bu acının toplumsal çevresini dolduran karakterler olarak sahneye kattıkları gerçekçilikle filmin dokusunu sağlamlaştırıyor. Baba, babalık ve erkeklik üzerine de sessiz bir sorgulama sunuyor. Bir erkek nasıl yas tutar, bunu nasıl dışa vurabilir ya da neden veremez? Bu sorular filmin hiçbir yerinde doğrudan sorulmuyor ama tek planın yarattığı o kesintisiz gözlem altında kaçınılmaz biçimde yüzeye çıkıyor. Nvotová'nın filmografisi incelendiğinde, onu rahatsız edici ama gerekli konularla baş başa kalmaktan çekinmeyen bir sinemacı olarak tanımak mümkün. Baba da bu eğilimin en ham ve cesur örneği. Kolay bir seyir değil, ama unutulmaz olan şeylerin büyük çoğunluğu hiçbir zaman kolay olmamıştır.