Hayatın tam ortasında, her şeyin yerli yerinde göründüğü ama aslında hiçbir şeyin tam anlamıyla tatmin etmediği o tuhaf noktada duran insanların hikâyesi, Fransız sinemasının sevilen yüzlerini bir araya getiriyor. Reem Kherici'nin yönetmen koltuğuna oturduğu bu komedi, zevk alma, keyif çıkarma ve sadece kendisi için bir şeyler yapabilme fikrini modern bir gözle sorguluyor. Alexandra Lamy ve François Cluzet gibi Fransız sinemasının köklü isimlerinin yan yana gelişi, filmin öncelikli çekicisi olmakla birlikte asıl derinlik, karakterlerin birbirine karşı tutumlarında ve gündelik hayatın içine sindirilmiş ince ironi katmanlarında gizli. Kherici, hem yönetmen olarak hem de oyuncu sıfatıyla kameranın önüne geçerek hikâyeye içeriden bir bakış açısı kazandırıyor; bu çift konum, filme belirgin bir kişisel his katıyor. Fransız komedisinin geleneksel zarifliğinden beslenen yapım, güldürürken düşündürmeyi ihmal etmiyor. Keyif almayı unutan ya da başkaları için var olmaktan kendini kaybeden yetişkinlerin portresini, abartıya kaçmadan ve didaktik bir ton benimsemeden çiziyor. Buradaki mizah, durumların absürtlüğünden değil, karakterlerin kendi çelişkilerinden doğuyor; bu da filmi seyirci için tanıdık ve sıcak kılıyor. Büyük şehrin koşuşturmacası, ilişkilerin rutine dönüşmesi ve "plaisir" yani saf zevk kavramının nasıl hayatın kenarına itildiği üzerine kurulu bu hikâye, izleyiciye ağır bir mesaj yüklemek yerine nazik bir soru bırakıyor: Peki sen, son ne zaman yalnızca kendin için bir şey yaptın?