Meksika sinemasının en cesur isimlerinden biri olan David Pablos, bu filmle hem toplumsal hem de bireysel bir yüzleşmenin kapılarını aralıyor. Hikâye, kıyıda köşede kalmış, görünmez sayılan bir erkeğin varoluş mücadelesini merkeze alıyor. Fuhuş, eşcinsellik ve kimlik arayışı gibi Meksika toplumunun hâlâ rahat konuşamadığı temaları perdeye taşıyan film, bu cesaretiyle uluslararası festival çevrelerinde dikkat çekmeyi başarıyor. Pablos, anlatısını büyük bir gürültüyle değil, sabırla ve incelikle inşa ediyor. Karakterlerin sessizliklerinde, bakışlarında ve birbiriyle olan çarpık ilişkilerinde hayatın ham gerçeği kendini ele veriyor. Filmin atmosferi ağır ama asla şovcu değil; toplumun arka sokaklarında sıkışıp kalmış bireylerin gündelik hayatını belgesel bir soğukkanlılıkla aktarıyor. Victor Prieto Simental'in canlandırdığı başkarakter, izleyiciyi hem yabancılaştıran hem de bir türlü bırakamadığı çelişkili bir figür. Bu çelişki filmin ruhunu oluşturuyor: onu sevmek mi, anlamak mı, yoksa sadece tanıklık etmek mi gerekiyor? Pablos bu soruyu yanıtsız bırakıyor; izleyiciye kendi ahlaki pusulanı sorgula diyor. TMDB puanı her şeyi anlatmıyor; bu tür filmler genellikle geniş kitleleri değil, belirli bir sinefil duyarlılığını hedefler. Chéries-Chéris gibi LGBTİ+ odaklı festivallerde yer bulması, filmin yalnızca bir drama olmanın ötesine geçerek bir toplumsal duruş bildirisi niteliği taşıdığına işaret ediyor. Rahatsız edici sorular sormaktan kaçınmayan, ama bunu didaktik bir dille değil sinematik bir sezgiyle yapan bu tür yapımlar, modern Meksika sinemasının en değerli katmanını oluşturuyor.