Bazı hikâyeler, kaçınılmaz olanı geciktirmenin yarattığı gerilimle nefes alır. Polina'nın hikâyesi de tam olarak böyle bir gerilimin üzerine kurulu; yeni bir okulda, yabancı koridorlarda, kendini var etmeye çalışan bir genç kızın zorlu ve beklenmedik bir anlaşmaya adım atışıyla başlayan bir yolculuk bu. Rus sinemasının genç kuşak yönetmenlerinden Mikhail Vainberg, edebî bir kaynaktan beslenen bu filmde lise ortamının acımasız hiyerarşisini ve insan ilişkilerinin ne kadar beklenmedik biçimler alabileceğini mercek altına alıyor. Hikâyenin özü kulağa tanıdık gelebilir; zorbalık, koruma karşılığı itaat, ve zamanla filizlenen duygular. Ancak filmin asıl gücü bu tanıdıklığın içine sızdırdığı sorulardan geliyor: Bir ilişki, yalan üzerine kurulsa bile gerçek olabilir mi? Birini sevmek, o kişiyle birlikte olmaya yeterli midir? Polina ve Bars arasındaki dinamik, başlangıçta iktidar ve boyun eğme üzerine inşa edilmiş soğuk bir müzakereyi andırıyor. Ne var ki kamera onları izledikçe, bu iki karakter arasındaki mesafe yavaş yavaş ve neredeyse fark edilmeden kapanıyor. Daniyal Vegas ve Veronika Juravlyova'nın canlandırdığı bu iki karakter, birbirini tamamlayan ama bir o kadar da çarpışan iki dünyayı temsil ediyor. Film, romantik anlatının klişelerine yaslanmak yerine çevresel baskının bir ilişkiyi nasıl şekillendirdiğini ya da kırıp geçirebileceğini sorguluyor. Polina'nın ailesi, sınıf arkadaşları, okulun görünmez ama hissedilen sosyal normları; tüm bunlar bu iki insanın arasında birer engel gibi duruyor. Ve izleyici olarak insan, bu engellerin aşılıp aşılamayacağını değil, aşılmaya çalışılıp çalışılmayacağını merak ederek ekrana bakıyor. 134 dakikalık süreyle kendine alan açan yapım, aceleci değil; duyguların zemine yerleşmesine izin veriyor. Bu yavaşlık zaman zaman sabır gerektirse de filmin duygusal birikimi düşündüğünüzde anlamlı bir tercih olarak öne çıkıyor. Kalbi kıracağını başlığında açıkça söyleyen bir film için bu dürüstlük bile başlı başına bir davet niteliği taşıyor.