Yakın gelecekte geçen bu film, teknolojinin insanı nasıl hem bağladığını hem de yalnızlaştırdığını sormak için alışılmadık bir zemin kuruyor. Spike Jonze, başarısız bir evliliğin ardından kendi kabuğuna çekilmiş bir adamın hikâyesini anlatmak için neon pembeler ve yumuşak krem tonlarıyla bezenmiş, aynı anda hem sıcak hem de soğuk hissettiren bir Los Angeles yaratıyor. Bu şehirde insanlar birbirinin yanı başında yürüyor ama gerçek anlamda birbirlerine değmiyorlar. Joaquin Phoenix, geçim kaygısından değil de bir tür özlemden dolayı başkalarına duygusal mektuplar yazan Theodore'u o denli içten canlandırıyor ki karakterin kırılganlığı neredeyse fiziksel bir ağırlık kazanıyor. Adam kalabalığın ortasında kaybolmuş, ama kaybolduğunun tam olarak farkında da değil. Bir işletim sistemiyle tanışması ise bu filme en büyük sorusunu soruyor: Bir his gerçek değilse, acısı da mı gerçek değildir? Scarlett Johansson'ın yalnızca sesle var ettiği Samantha, sinemada görülmüş en ilgi çekici karakterlerden biri. Bir ekran yok, bir yüz yok; yalnızca bir ses ve o sesin taşıdığı merak, neşe, şaşkınlık. Jonze bu sınırlılığı ustalıkla kullanarak izleyiciyi de Theodore ile aynı deneyime sokuyor. Yapay zekâ üzerine bir bilim kurgu masalı gibi başlayan film, aslında çok daha evrensel bir şeyi mercek altına alıyor: bağlanma korkusu, kayıp olasılığı karşısında duyulan çaresizlik ve modern insanın yalnızlıkla kurduğu tuhaf ama dürüst ilişki. İzledikten sonra uzun süre içinizde kalan, sessiz ama ısrarcı bir film.