Juliette Binoche'un yönetmen koltuğuna geçmesi başlı başına bir sürpriz; ancak "En nous" izlendiğinde bu adımın ne denli içten ve zorunlu hissettirdiği anlaşılıyor. Binoche burada hem kameranın önünde hem de arkasında yer alarak, dünyaca tanınan dansçı ve koreograf Akram Khan ile birlikte son derece kişisel bir araştırmanın içine dalıyor. Belgesel, iki sanatçının sahne ve çalışma alanlarında geçirdiği zamanı takip ederken aslında çok daha derin bir soruyu sessizce soruyor: Bedenin belleği nedir ve sanatçı kendi içindeki o karanlık ya da aydınlık bölgeye nasıl ulaşır? Binoche ile Khan'ın karşılaşması, birbirinden farklı iki disiplinin, oyunculuk ile çağdaş dansın, ortak bir dili arayışına dönüşüyor. Film bu arayışı ne romantize ediyor ne de soyut bir entelektüel egzersize indirgiyor. Aksine, sahnelerin arasındaki sessizliklerde, tekrarlanan hareketlerde ve yarım kalan cümlelerde kendini ele veriyor. İzleyici zaman zaman bir provaya, zaman zaman ise son derece mahrem bir iç hesaplaşmaya tanıklık ediyor gibi hissediyor. Belgeselin güçlü yanlarından biri, Binoche'un kendisini hem özne hem gözlemci konumuna yerleştirme cesareti. Bu ikili rol, yapıta alışılmadık bir dürüstlük katıyor. Akram Khan'ın beden diliyle düşünme biçimi ise filmin görsel ritmini belirliyor; izlemesi hem huzursuz edici hem de büyüleyici. Sanat yaratmanın ne anlama geldiğini, yaratıcının kendi içindeki derinliklerle nasıl yüzleştiğini merak edenler için "En nous", nadir bulunan türden bir belgesel deneyimi sunuyor.