Fransız sinemasının sevilen isimlerinden Kad Merad ve Patrick Timsit'i yıllar sonra aynı perdede buluşturan bu komedi, çevre aktivizmi ile gündelik çılgınlığı beklenmedik bir biçimde harmanlıyor. Éric Fraticelli'nin hem yönetmenliğini üstlendiği hem de oyunculuğuyla yer aldığı film, iklim kriziyle mücadele eden sıradan insanların bu mücadeleyi ne denli sıra dışı yollarla sürdürebileceğini mercek altına alıyor. Hikâye, çevresel ihlalleri ifşa etmeye çalışan ama sistemin duvarlarına çarpa çarpa ilerleyen karakterler üzerine kurulu. Kurumların, şirketlerin ve bürokratik labirentin içinde kaybolmaya yüz tutmuş bu insanlar, doğrulardan yana olmakla birlikte bunu başarmanın hiç de kolay olmadığını acı tatlı bir biçimde öğreniyor. Film bu gerçeği dramatize etmek yerine komedi diline tercüme ediyor; bunu yaparken de günümüzün greenwashing kültürüne, sahte çevre bilincine ve kurumsal ikiyüzlülüğe oldukça sivri bir eleştiri yöneltiyor. Merad ve Timsit'in sahne uyumu, filmin taşıyıcı sütunlarından birini oluşturuyor. İkili, birbirinden farklı karakterleri aracılığıyla hem güldürüyor hem de zaman zaman izleyiciyi rahatsız edici bir tanıdıklık hissiyle baş başa bırakıyor. Çünkü filmde karikatürize edilen şey yalnızca karakterler değil, aynı zamanda çevre söylemini araçsallaştıran bir toplumsal tutum. Permis de détruire, hafif bir komedi gibi başlayıp arka planda daha ağır sorular bırakabilen türden bir yapım izlenimi veriyor. Güldürürken düşündürmek isteyen, bunu da Fransız sinemasına özgü o ince ironiyle yapmaya çalışan bu film, konusunu ciddiye alan ama kendini çok da ciddiye almayan bir denge arıyor.