Sevgi ile korkunun aynı anda var olabileceği fikri, insan psikolojisinin belki de en karanlık ve en büyüleyici köşelerinden birine işaret eder. Yönetmen Joaquín Oristrell bu belgesel çalışmasında tam da bu noktaya odaklanarak sinemanın kendine has diliyle bir iç yolculuğa davet ediyor izleyiciyi. Cristina Roya ve David Moreno'nun katkılarıyla şekillenen bu belgesel, aşk ile dehşetin kesiştiği bir alanda geziniyor. Oristrell'in kamerası, yüzeyin hemen altında akan o karmaşık duygusal akıntıları yakalamaya çalışırken hem bireysel hem de evrensel bir gerçeği gün yüzüne çıkarıyor: Sevmek, aynı zamanda savunmasız kalmayı, bilinmezliğe adım atmayı ve belki de bir tür korkuyla yüzleşmeyi gerektiriyor. Belgesel türünün sunduğu dolaysız anlatım imkânını ustaca kullanan yapım, seyirciyle arasındaki mesafeyi olabildiğince azaltıyor. Kurgu gerçekliğin arkasına saklanmıyor; aksine, gerçekliğin kendisini bir atmosfer aracına dönüştürüyor. Bu yaklaşım sayesinde izleyici, anlatılanları dışarıdan izleyen biri olarak değil, o duyguların tam ortasında duran biri olarak hissediyor kendini. Oristrell daha önce de insan ilişkilerinin girift yapısını mercek altına almış bir sinemacı olarak bu çalışmasında temkinli ama kararlı bir duruş sergiliyor. Sorular sormaktan çekinmiyor, yanıtları ise seyirciye bırakıyor. Aşkın neden zaman zaman bir gerilim filmi kadar gerilim yaratabildiğini merak edenler için bu belgesel, düşündürücü ve sezgisel bir deneyim sunuyor.