İki kadın arasında filizlenen bir aşkın, zamanla obsesyona dönüşmesi; müziğin hem tutkunun hem de tehlikenin dili haline gelmesi... Drea & Cloe, romantik bir başlangıçtan psikolojik gerilimin karanlık sularına sürüklenen alışılmadık bir hikâye sunuyor. Klasik müzik dünyasının soğuk ve hiyerarşik atmosferinde şekillenen bu hikâyede, iki kadın arasındaki çekim güçlü bir enerjiyle başlıyor. Orkestra şefliğinin disiplinli, ego dolu ve rekabetle yoğrulmuş evrenini arka plan olarak kullanan film, bu ilişkiyi sadece romantik bir tablo olarak sunmuyor; aynı zamanda güç dengeleri, kontrol ve kimlik üzerine keskin bir incelemeye dönüştürüyor. Müzik burada yalnızca bir dekor unsuru değil, karakterlerin iç dünyasını yansıtan, bazen birleştiren bazen kesip geçen bir araç. Álvaro Ortega Sanahuja'nın yönetiminde şekillenen film, türler arasında ilginç bir denge arıyor. Romantik komedi hafifliğiyle başlayan anlatı, dramatik yoğunluk kazandıkça izleyiciyi bambaşka bir ruh haline sokuyor. Bu geçiş bazen keyifli, bazen sarsıcı hissettiriyor. Natalia Rodríguez ve Alexandra Masangkay'ın performansları, bu dönüşümün inandırıcılığını taşıyan temel direkler. Psikolojik gerilim unsurları devreye girdiğinde film, aşkın ne denli kırılgan ve tehlikeli bir zemine inşa edilebileceğini sorguluyor. İzleyiciyi rahatsız eden bir gerilim değil bu; daha çok alttan alta sızan, fark etmeden içine çekilen türden bir huzursuzluk. Lezbiyen bir ilişkiyi merkezine alan ve bunu sansasyonel bir öğe olarak değil, karakterlerin gerçekliğinin doğal bir parçası olarak ele alması da filmin önemli bir niteliği. Klasik müzik ve karanlık tutkular arasında sıkışmış bu hikâye, farklı beklentilerle gelen izleyicilere farklı şeyler sunuyor.