Yakın gelecekte geçen bu hikâyede, yönetmen Hirokazu Kore-eda'nın yetkin kalemiyle işlenen sorular son derece ağır: Kaybettiğimiz birinin yerine geçebilecek bir şey var mıdır? Ve bunu istemek, insanı nasıl bir ahlaki gri alana sürükler? Mimarı Otone ile inşaat şirketi sahibi Kensuke, oğulları Kakeru'yu kaybetmiş bir çift olarak hikâyenin merkezine oturur. Yaşadıkları yıkım öylesine derindir ki, çocuklarına birebir benzetilerek üretilmiş insansı bir robotu evlerine almayı kabul ederler. Robot kapıdan içeri girdiği anda film de asıl sorularını sormaya başlar: Bir ebeveyn olarak bu robotla nasıl davranırsın? Ona sevgi göstermek, gerçek oğluna ihanet midir? Yoksa yas tutmanın meşru bir biçimi midir? Kore-eda, daha önce Hiçbir Zaman Olmayan Baba ve Hızlı Değişim Rüzgârı gibi filmleriyle kanıtladığı üzere, aile yapısını ve toplumsal normları çok katmanlı biçimde sorgulamayı sever. Bu kez elinde çok daha keskin bir araç var: teknoloji. Yas, insan psikolojisinin en kırılgan noktalarından birine dokunur; teknoloji ise bu kırılganlığı hem iyileştirme hem de derinleştirme potansiyeline sahiptir. Film bu ikilem üzerinde dikkatle denge kurar. İzleyici olarak kendinizi sürekli iki duygu arasında bulursunuz: acıma ve rahatsızlık. Çiftin kararını yargılamak kolay değildir çünkü Kore-eda onları yargılamaz. Sadece izler, dinler ve alan açar. Yas üzerine kurulu bu oda draması, bilim kurgunun soğuk sertliğini insan sıcaklığıyla harmanlayarak izleyiciyi kendi içinde sessiz bir hesaplaşmaya davet eder.