Dil, bazen en yakınlarımızla bile aramıza görünmez bir cam yerleştirir. Sergi Nicolau'nun yönetmenliğini üstlendiği bu deneysel belgesel, tam da bu kırılgan noktada konumlanıyor: iki insanın sözcüklerin yetmediği ya da artık ulaşamadığı bir yerde birbirleriyle kurduğu iletişim üzerine sessiz bir düşünce egzersizi. Afazi, beynin dil işleme merkezlerinde yaşanan hasar sonucu konuşmayı, anlamayı ya da yazmayı zorlaştıran bir durum. Nicolau bu tıbbi gerçeği soyut bir çerçeveye taşıyarak, insanın kendini ifade etme çabasını hem kişisel hem de sinematografik bir soruşturmaya dönüştürüyor. Sergi Nicolau ve Juanan Travé, bu deneysel yolculukta hem karşılıklı hem de ayrı düşen iki ses gibi konumlanıyor; aralarındaki yazışmalar, fragmanlar ve sessizlikler filmin dokusunu örüyor. Deneme filmi geleneğine yaslanarak ilerleyen yapı, izleyiciden alışılageldik anlatı beklentilerini bir kenara bırakmasını talep ediyor. Burada bir hikaye çözülmüyor, bir durum belgeleniyor da değil; daha çok bir his hali keşfediliyor. Görüntü ve ses arasındaki ilişki, anlam ile boşluk arasındaki gerilim, metnin sınırlarında dolaşan bu film için belki de en doğru giriş yolu. Kısa formuyla bile fazlasıyla yoğun bir deneyim sunmaya aday olan Correspondencias afásicas, sinema dilinin kendisini sorgulamak isteyen izleyicilere naif ama cesur bir davet niteliği taşıyor. Nicolau'nun hem yönetmen hem de özne olarak içinde yer aldığı bu yapı, sanatçı ile yapıtı arasındaki sınırı da usulca muğlaklaştırıyor.