Bazı filmler yıldızlara bakarken insanın içinde tuhaf bir daralma yaratır; hem büyüklüğün hem de küçüklüğün aynı anda hissedildiği o nadir anlardan biridir bu. Christopher Nolan'ın 2014 yapımı bilim-kurgu destanı tam olarak bu duyguyu hedef alır ve izleyiciyi iki buçuk saatin sonunda evrene dair sorularla değil, çok daha yakın ve çok daha ağır bir şeyle baş başa bırakır: bir babanın kızına verdiği söz. Hikâye, toprağın yorulduğu, havanın zehirlendiği, uygarlığın yavaş yavaş çözüldüğü kasvetli bir yakın gelecekte başlar. Dünya artık insanı besleyemez hale gelmektedir ve bu çaresizlik atmosferi, filmin ilk saatine sinmiş olan ağır, toz kokan gerçekçilikle son derece etkileyici biçimde aktarılır. Nolan, bizi önce yere, sonra gökyüzüne çeker; geçiş o kadar organiktir ki ne zaman uzayın ortasında bulunduğumuzu fark etmeden geçiririz. Matthew McConaughey, kariyerinin en olgun performanslarından birini sergiler. Canlandırdığı karakter hem mühendis hem çiftçi hem de baba olan, bu rollerin her birinde kendini yitirip bulan, kaybeden bir adam. Filmin duygusal ağırlığını taşıyan şey teknoloji ya da görkemli uzay sekansları değil, bu karakterin içindeki çatışmadır. Yanındaki ekipten Anne Hathaway ve Michael Caine da hikâyeye farklı katmanlar ekler; her biri insanlığın farklı yüzlerini temsil eder. Görsel açıdan Yıldızlararası, bilim-kurgu sinemasının son yıllarındaki en cesur hamlelerden birini gerçekleştirir. Uzayın sessizliği, kara deliklerin çevresindeki ışık bükülmeleri ve bilinmezliğin verdiği o soğuk huzursuzluk, Hans Zimmer'ın org ağırlıklı müziğiyle birleşince seyirciyi fiziksel olarak etkiler. Kuantum mekaniği ve görelilik teorisi gibi gerçek bilimsel kavramlar, anlatının omurgasına ustalıkla işlenmiştir; filmi hem popüler hem de katmanlı kılan da bu dengedir. Yıldızlararası, nihai olarak bir keşif ya da hayatta kalma filmi değildir. Zamanın nasıl geçtiğini, sevginin nasıl kalıcı olduğunu ve bir insan hayatının evrenin genişliğiyle nasıl kıyaslandığını soran, cevaplarını ise cömertçe vermemeyi tercih eden bir film. İzledikten sonra uzaya değil, etrafınızdaki insanlara bakma ihtiyacı hissediyorsanız, Nolan tam istediğini elde etmiş demektir.