Fernando Franco sinemasını tanıyanlar, onun insan ruhunun kırılgan anlarına olan ilgisini bilir. İspanyol yönetmen, bu yeni filminde de bizi sessiz ama derin bir iç hesaplaşmanın tam ortasına bırakıyor. Hikaye, yaşlılığın eşiğine gelmiş bir erkeğin etrafında şekilleniyor. Alberto San Juan'ın canlandırdığı karakter, hayatının belki de en uzun ve en yalnız döneminde kendini buluyor. Çevresinde insanlar var; Pedro Casablanc, Miguel Rellán, Ramón Barea gibi deneyimli oyuncuların hayat verdiği figürler zaman zaman beliriyor. Ama yine de bir tür köklü yalnızlık var ortada. Çözülmemiş ilişkiler, söylenmemiş sözler, geride bırakılmış ya da bırakılamamış her şey. Franco, dramayı büyük sahnelerle değil, küçük ve kırılgan anlarla inşa etmeyi tercih ediyor. Bir bakış, bir sessizlik, bir camdan giren ışık... Filmin başlığı olan "ışık" kavramı hem gerçek anlamıyla hem de metaforik olarak işleniyor; aydınlanma mı, geçip giden zaman mı, yoksa hayatın sonunda bir kapıdan sızan soluk bir parlaklık mı? Bu sorunun cevabını izleyici kendi içinde buluyor. María Galiana'nın küçük ama etkili varlığı, filmin duygusal dengesine önemli bir katkı sunuyor. Genellikle yaşlı ve kırılgan karakterleri büyük bir doğallıkla oynayan bu usta oyuncu, sahneye girdiği anlarda filmin tonu bir anda farklı bir derinlik kazanıyor. Franco'nun anlatımı sabırlı, gözlemci ve asla aceleci değil. İzleyiciyi sürüklemek yerine onunla birlikte nefes alıyor. Duygusal tempoya teslim olmayı göze alabilen, sinemayı bir deneyim olarak yaşamak isteyenler için güçlü bir tercih.