Kimi zaman bir insan, kalabalığın içinde bile kendini tamamen yalnız hisseder. Kimi zamansa bu yalnızlık, onu bambaşka bir yöne iter — ya kendine ya da hiçliğe doğru. Jon Westling'in hem yönetip hem de oynadığı Wildman, işte tam da bu kırılganlık noktasında başlayan bir hikâyeyi ekrana taşıyor. Film, toplumun kenarına itilmiş, içindeki fırtınayla baş başa kalmış bir adamın izini sürüyor. Sean McGrath'ın canlandırdığı karakter, medeni dünyanın dayattığı rollerden kaçmaya çalışan, ama bu kaçışın kendisini nereye götüreceğini bilemeyen biri olarak karşımıza çıkıyor. Bir yanda insanlığın düzeni, öte yanda ise o düzenin hiçbir zaman içine almadığı ruhlar. Wildman, bu ikisi arasındaki gerilimden besleniyor ve izleyiciyi de aynı eşiğin üzerine bırakıyor. Westling'in yönetmenlik anlayışı, büyük bütçeli yapımların gürültüsünden uzakta, çok daha içe dönük ve ham bir sinema dili benimsiyor. Doğanın sertliğiyle insanın kırılganlığını yan yana koymak, bu tür bağımsız dramlarda sıkça başvurulan bir yöntem olsa da Wildman bu denklemi seyirciye fazlasıyla kişisel bir biçimde sunuyor. Sanki kamera, karakterin zihnine bir pencere açmış gibi; dışarıdaki manzara ne kadar vahşiyse içerideki sessizlik de o kadar ağır. Teagan Devine'in varlığı ise filmin duygusal dokusuna beklenmedik bir derinlik katıyor. İki karakter arasındaki ilişki, filmın yüzeysel geriliminin altında çok daha kişisel ve evrensel sorular barındırıyor: Bir insan kendini gerçekten tanıyabilir mi? Kaçmak mı daha cesur, yoksa kalmak mı? Wildman, seyirciyi rahatlatmak için değil, rahatsız etmek için yapılmış bir film. Kolay cevaplar sunmuyor, mutlu sona doğru ilerlemiyor ve izleyiciyle gönüllü bir gerginlik kuruyor. Küçük prodüksiyonun getirdiği sadelik, zaman zaman filmin en büyük gücüne dönüşüyor; her sahne, her sessizlik bilinçli bir seçim gibi hissettiriyor. Bağımsız sinema dünyasının en verimli topraklarında filizlenen bu yapım, insan doğasına dair ham ve cesur bir bakış açısı arayan izleyiciler için kayda değer bir deneyim vaat ediyor.