İspanyol sinemasının kalburüstü komedi ustalarından David Marqués'in yönetmenliğiyle hayat bulan bu yapım, kuşaklar arası bir çarpışmanın hem gülünç hem de insanı düşündüren portresini çiziyor. Antonio Resines ve Quim Gutiérrez'in bir arada görünmesi bile başlı başına merak uyandırıcı; zira iki oyuncu da İspanyol izleyicisinin gönlünde ayrı yerlere sahip, birbirinden farklı enerjileri sahneye taşıdıklarında ortaya çıkacak dinamik önceden kestirilemez bir gerilim yaratıyor. Film, gündelik hayatın içine sıkışmış karakterlerin birbirleriyle karşılaşmasından doğan o naif ama sert sürtüşmeyi işliyor. İspanyol komedisinin en iyi örneklerinde sıkça rastladığımız o tanıdık formül burada da kendini gösteriyor: İnsanların birbirini anlamaya çalışırken daha da içinden çıkılmaz bir hale gelmesi. Marqués, bu çatışmayı salt güldürü malzemesi olarak kullanmakla yetinmiyor; karakterlerin eksikliklerini, beklentilerini ve hayal kırıklıklarını seyirciye sevecen bir ironiyle sunuyor. Başlık zaten bir şeyler söylüyor; "bize eksik olan şey" anlamına gelen bu söz, filmin ruhuna dair güçlü bir ipucu veriyor. Toplumun birbirinden kopuk katmanları arasındaki diyalog boşluğunu, bazen yüksek sesle gülerek bazen de sessizce teslim olarak keşfeden bir anlatı söz konusu. İspanyol sinemasında bu tür toplumsal komedilerin uzun ve köklü bir geleneği var; yapım da bu geleneğin içinden konuşuyor, ancak günümüzün gergin ve yorgun ruh haline dokunmayı ihmal etmiyor. Resines'in olgun duruşu ile Gutiérrez'in dinamik varlığının buluştuğu bu film, sıradan bir kahkaha makinesi olmaktan fazlasını hedefliyor gibi görünüyor. İzleyiciyi hem eğlendirip hem de aynaya baktırmak isteyen bir yapım olarak dikkat çekiyor.