Gonzaga Manso'nun yönetmen koltuğuna oturduğu bu İspanyol yapımı, zamanın bir döngü olmadığını, aksine elimizden kayıp giden bir şey olduğunu hatırlatan türden bir sinema deneyimi sunuyor. İki gün gibi kısacık bir zaman dilimine sıkıştırılmış bir hikaye, insan ilişkilerinin ne denli karmaşık ve ne denli kırılgan olabileceğini gözler önüne seriyor. Saturnino García ve Jesús Outes'un önderlik ettiği kadro, karakterlere son derece katmanlı bir derinlik kazandırıyor. Aurora Maestre, Melania Cruz, Ledicia Sola ve Elena Seijo'nun yer aldığı bu topluluk oyunculuğu, filmin duygusal yükünü paylaşımlı biçimde taşıyor ve tek bir seste değil, bir koro halinde konuşuyor izleyiciye. Manso, uzun soluklu bir anlatı kurmak yerine sıkıştırılmış zamanı dramatik bir gerilim aracına dönüştürüyor. Kırk sekiz saatin içine sığdırılan her sahne, her bakış ve her sessizlik, karakterlerin iç dünyasındaki çatışmaları dışa vuruyor. Bu yaklaşım, izleyiciyi olayların gözlemcisi değil neredeyse bir parçası haline getiriyor; çünkü o kısalık hissi, gerçek hayatın aciliyetini birebir yansıtıyor. Film, Galician sinemasının son dönemde edindiği özgüvenli ve içe dönük anlatım geleneğine sadık kalırken evrensel bir dil kurmayı da başarıyor. Büyük patlamalar ya da görkemli dönüşümler aramadan sessiz ama keskin bir şekilde ilerleyen bu yapım, sabırlı izleyiciye gerçek bir ödül sunuyor. Gonzaga Manso'nun sinemaya bakışındaki olgunluk, henüz geniş kitlelerce keşfedilmeyi bekleyen bu filmi dikkat çekici kılıyor.