Kimi hikayeler, rakamların soğuk yüzeyinin ardında saklı kalan insan gerçekliğini gün yüzüne çıkarmak için anlatılır. Markus Goller'in yönettiği bu Alman yapımı da tam olarak böyle bir niyetle yola çıkıyor: Başlıktaki sayı, dünya genelinde her yıl intihar nedeniyle hayatını kaybeden insan sayısına işaret ediyor ve film, bu rakamın içindeki her bir bireyin ne denli görünmez kaldığını sorguluyor. Louis Hofmann, kendi iç dünyasında derin bir bunaltıyla boğuşan genç bir karakteri canlandırıyor. Hofmann, bu tür kırılgan rollerde sergilediği içselleştirilmiş oyunculukla bir kez daha dikkat çekiyor; izleyiciye karakterinin yalnızca ne yaşadığını değil, nasıl hissettiğini de aktarıyor. Mala Emde ve Frederick Lau gibi deneyimli isimlerin kadroyu desteklemesi ise filmin dramatik dokusunu sağlamlaştırıyor. Goller, bu zorlu temayı ne sansasyonel bir felakete ne de steril bir toplumsal mesaja dönüştürüyor. Bunun yerine tercihi, gündelik hayatın içinde sessizce biriken ağırlığı göstermek yönünde. Film, büyük kırılma anlarından çok küçük kaçırılmış anlara, söylenemeyen sözlere ve görülemeyen işaretlere odaklanıyor. Bu yaklaşım, izleyiciyi rahatlatmak yerine rahatsız ediyor; ama bu rahatsızlık bilinçli ve gerekli bir his. Konunun hassasiyeti göz önünde bulundurulduğunda filmin taşıdığı sorumluluk oldukça ağır. Goller bu yükü tamamen üstlenmekten kaçınmıyor; aksine zihinsel sağlık krizini bireysel bir zayıflık olarak değil, toplumsal bir görme bozukluğu olarak çerçeveliyor. İzleyicide bıraktığı his, çözüme kavuşturulmuş bir katarsisin değil, bitmemiş bir hesaplaşmanın huzursuzluğu.