Almanya'nın kentsel dönüşüm süreçlerinde giderek derinleşen bir meseleye odaklanan bu belgesel, terk edilmiş ve harap hale gelmiş binaların ardındaki hikayeleri gün yüzüne çıkarıyor. "Kara Evler" anlamına gelen başlığıyla Katrin Sikora'nın yönetmenliğini üstlendiği yapım, soyut bir kentsel sorun gibi görünen şeyi insani bir gerçekliğe dönüştürüyor. Belgesel, yalnızca boşalmış duvarları ya da çökmekte olan çatıları değil, o mekânlarda bir zamanlar yaşamış, sevmiş ve hayaller kurmuş insanları anlatıyor. Her harabenin bir hafızası olduğu fikrinden hareket eden Sikora, bu yapıları birer tanık olarak sunuyor. Sessizliğin içinde yankılanan bir geçmiş var; terk edilmişliğin kendine özgü bir dili. Belgeselin atmosferi ağır ve düşündürücü. İzleyiciyi büyük anlatılar ya da dramatik çatışmalar değil, gündelik hayatın izleri sürüklüyor. Bir kapı tokmağının pası, bir duvardaki solmuş çiçek deseni ya da kimsenin artık açmadığı bir pencere — bunlar filmin gerçek anlatı araçları. Bu tercih, belgesele hem estetik bir derinlik hem de siyasi bir alt metin kazandırıyor; zira terk edilmişliğin ardında çoğu zaman ekonomik eşitsizlikler, plansız kentleşme ve toplumsal unutuş yatıyor. Sikora, gözlemci bir tutumla yaklaştığı konusunu ne romantize ediyor ne de yargılıyor. Kamerasını bir araştırmacı titizliğiyle değil, bir şair duyarlılığıyla kullanıyor. Sonuç olarak ortaya çıkan şey, şehirlerin görünmez yaralarını ve bu yaraların sessiz tanıklarını merkeze alan, izleyiciyi yavaşlamaya davet eden naif ama güçlü bir belgesel deneyimi.