Ölüm, toplumların en derin korkularından birini barındırır: sahipsiz kalmak. Aziz Özuysal'ın yönettiği bu yerli korku filminde tam da bu varoluşsal kaygı, somut ve ürkütücü bir biçime bürünüyor. Morgda uzun süre bekleyen, defnedilemeyen, üzerine lanet çöktüğüne inanılan bir cenazenin hikâyesi; aslında yaşayanların psikolojisini, geleneklerini ve ölüme bakışını sorgulamaya açıyor. Film, cenazeyi teslim alan yakınlarıyla birlikte asıl gerilimi sahneye taşıyor. Morgun soğuk, klinik atmosferinden aile yuvalarının sıcaklığına taşınan bu lanetli varlık, ardında sıradışı olayların zincirini başlatıyor. Türk korku sinemasının zaman zaman ihmal ettiği atmosfer inşası konusunda yapım, yerel inanışları ve ölüm ritüellerini malzeme olarak kullanmayı tercih ediyor. Bu tercih, filmi sıradan doğaüstü gerilimlerden ayrıştıran en belirgin özellik. Gürcan Koç ve Mustafa Atalı başta olmak üzere kadronun üstlendiği karakterler, korkunun dışarıdan değil içeriden büyüdüğü bir hikâyenin taşıyıcıları oluyor. İzleyici, ne tam olarak gördüğünden emin ne de görmediğinden; bu belirsizlik ise filmin en güçlü kozu. Yerli korku sinemasının giderek cesurlaştığı bir dönemde "Ölünün Laneti", kültürel hafızamızdaki ölüm korkusunu beyazperdeye taşıma niyetiyle dikkat çekiyor. Hem geleneksel hem modern kaygıları aynı çerçevede tutmaya çalışan yapım, türün yerel sesini bulmaya çalışanlar için izlenmesi gereken bir deneme niteliği taşıyor.