Bernardo Bertolucci, kariyeri boyunca sinemanın hem estetik hem de felsefi sınırlarını zorlamış bir yönetmen olarak bilinir. 1993 yapımı bu film de onun bu yönünü açıkça yansıtır; Seattle'ın soğuk ve modern atmosferiyle kadim Tibet geleneğini yan yana getiren cesur bir anlatı deneyi sunar. Hikâye, Budist rahip Lama Norbu'nun Amerika'ya yaptığı beklenmedik yolculukla başlar. Rahip, yakın zamanda hayatını kaybetmiş manevi bir liderin ruhunun yeniden bedenlendiğine inanmakta ve bu ruhun Seattle'da yaşayan küçük Jesse adlı bir çocuğa geçmiş olabileceğini düşünmektedir. Bu olasılık, hem Jesse'nin ailesini hem de izleyiciyi alışılmadık bir düşünce yolculuğuna çıkarır. Arayış genişledikçe Hindistan ve Katmandu'dan da birer çocuk bu gizemli sürecin parçası hâline gelir. Film, bu çağdaş hikâyeyi anlatırken paralel bir biçimde Siddhartha'nın aydınlanma yolculuğunu da canlandırır; Keanu Reeves'in Prens Siddhartha rolünde göründüğü sahneler, neredeyse bir dini minyatür gibi işlenmiştir. Bertolucci burada anlatıyı ikiye böler; biri günümüzün şüpheci ve rasyonel dünyası, diğeri binlerce yıllık bir inancın renk dolu evreni. Eleştirmenlerden tam anlamıyla ilgi göremeyen film, izleyiciye yine de nadir bir şey sunar: İnanç, kimlik ve ruhun sürekliliği üzerine sessiz sedasız, görsel açıdan büyüleyici bir meditasyon. Doğu ile Batı arasındaki bu kadim mesafeyi içtenlikle kapatmaya çalışan yapıtlar arasında kendine özgü bir yer tutar.