Bir kadının yol kenarında durdurulması, üzerindeki kanlı kıyafetler ve yanında olmayan bir bebek... Jessica Dimmock'un yönettiği bu belgesel, gerçek bir suç hikayesinin yalnızca yüzeyini tarayan bir özet olmaktan çok, insanın en karanlık ve en muğlak köşelerinden birini mercek altına alıyor: annelik arzusunu. Belgesel, polisin yeni doğum yaptığını iddia eden bir kadınla kurduğu ilk temasla başlıyor. Ne var ki ortada ne bir bebek var ne de üzerindeki kan ona ait. Bu ilk anlık belirsizlik, izleyiciyi hızla meşru bir soruşturmanın içine çekiyor ve oradan bir daha tam anlamıyla dışarı çıkamıyorsunuz. Dimmock, anlatıyı doğrusal ve didaktik bir suç kronolojisi olarak değil, psikolojik bir derinlik kazısı olarak kurguluyor. Olayların nasıl geliştiğinden çok, neden geliştiği sorusu ekranı dolduruyor. Gerçek suç belgeseli türü son yıllarda o denli kalabalıklaştı ki artık yalnızca dramatik bir vaka sunmak yeterli gelmiyor. Annelik İçgüdüsü bu açıdan türün ortalama örneklerinden ayrışıyor; zira ahlaki bir yargılama koridoru oluşturmak yerine izleyiciyi rahatsız edici bir empati denemesine zorluyor. Sistematik yalanlar, gerçeğin katmanları ve bu karmaşık tablonun ortasında kalan aileler... Belgesel, tüm bu unsurları soğukkanlı ama bir o kadar da sarsıcı bir şekilde işliyor. İnsan doğasının en uç noktalarını, hem anlayamadığımız hem de belki de anlamak için hazır olmadığımız biçimlerde yansıtan bu belgesel, bittiğinde ardında huzursuz, sessiz bir ağırlık bırakıyor.