Bir yazarın en karanlık kabusu nedir? Belki de yarattığı karakterin gölgesinde hapsolmaktır. Paul Sheldon, yıllarca kaleme aldığı Misery Chastain serisinin kendisini bir köşeye sıkıştırdığını hisseder. Popüler ama saygın olmayan bu romanlardan sıyrılıp gerçek bir edebi eser ortaya koymak için seriye nokta koyar. Ne var ki kendi kaderiyle bu kadar kolay hesaplaşamaz; Colorado'nun karlı yollarında geçirdiği ağır bir trafik kazasından sonra gözlerini yabancı bir odada açar. Onu bulup evine taşıyan Annie Wilkes, görünürde iyi kalpli bir hemşiredir, ancak aynı zamanda Paul'un en tutkulu hayranıdır ve Misery Chastain'e olan bağlılığı sıradan bir okur sevgisinin çok ötesine geçer. Rob Reiner'ın Stephen King'den uyarladığı bu gerilim, izleyiciyi başından sonuna kadar dört duvar arasına hapseder. Filmin nefes kesen gücü, açık alanda geçen bir aksiyon kurgusu yerine tek bir odanın klaustrofobik atmosferinden beslenmesinden kaynaklanır. Her şey aslında çok basit görünür; iki karakter, küçük bir ev, dışarıda fırtına. Ama Kathy Bates, Annie Wilkes'i öyle çok katmanlı bir karanlıkla hayata geçirir ki sahnede her göründüğünde gerginlik neredeyse elle tutulur hale gelir. Oscar'ı hak ettiğini hiçbir izleyici sorgulamaz. Ölüm Kitabı, bir hayran takıntısının ne denli ürkütücü biçimler alabileceğini gözler önüne sererken aynı zamanda bir sanatçının kendi yarattığı üzerindeki kontrolünü sorgulatır. Psikolojik baskının bu denli ustalıkla işlendiği filmler nadirdir.