Bazı aşk hikayeleri anlatılmak için değil, yaşanmak için vardır. Ama bazen yaşananlar o kadar derin bir iz bırakır ki, sessizliğe bırakmak da mümkün olmaz. Nosmélie tam bu kırılgan noktada doğan bir eser; hem bir tanıklık hem de bir hesaplaşma. Justine D.'nin hem yönetmenlik koltuğuna oturduğu hem de ekranın önüne geçtiği bu özgün yapım, gerçeklikle kurgunun sınırlarını ustalıkla bulanıklaştırıyor. Belgesel bir dürüstlükle kurgulanmış olmasına karşın, duygusal ağırlığı çoğu dramatik anlatıyı geride bırakıyor. Karşımıza çıkan hikaye; sevgi, kayıp, suçluluk ve nihayetinde kabul etme üzerine kurulu, katmanlı bir iç yolculuk. Flashback'lerin büyük bir ustalıkla örüldüğü anlatı yapısı, geçmişin şimdiye nasıl sızdığını adeta hissettiriyor. Bir kazanın yarattığı derin kırılma noktasından beslenen bu hikaye, yalnızlığın ve yasın insan üzerindeki kalıcı izlerini mercek altına alıyor. Justine D. ile Romain F.'nin ekrandaki varlıkları, senaryonun kurgusal sınırlarını aşan bir samimiyet taşıyor; izleyici bir an için gerçek bir hayatın içine çekiliyor. Filmin en güçlü yanı belki de tam burada yatıyor: umudun yıkımın tam ortasından yeşerdiğini, sevginin kayıpla birlikte var olabileceğini, iyileşmenin doğrusal bir süreç olmadığını son derece sade ama derin bir biçimde gözler önüne seriyor. Romantizm burada pembe bir örtü değil, ham ve kırılgan bir gerçeklik. Nosmélie, izlerken içinizde bir şeylerin oturduğunu hissettiğiniz, bitince de sizi kolayca bırakmayan türden bir yapım.