Otomotiv dünyasının perde arkası, çoğu zaman parlak reklamların ve vitrin arabalarının gölgesinde kalır. Tamara Kozo'nun yönettiği bu Fransız yapımı, bir şirketin ya da sektörün salt teknik işleyişini değil, insani boyutunu mercek altına alıyor. Hikâye, büyük bir otomotiv grubunun tepesindeki bir yöneticinin etrafında şekilleniyor; ama bizi asıl ilgilendiren, kurumsal koridorların soğuk ışığı altında sürdürülen hayatların ne denli kırılgan olduğu. Charles Peccia-Galletto'nun canlandırdığı karakter, hem gülünç hem de derin biçimde tanıdık bir figür. Güç sahibi, kararlı ve çevresine belirli bir mesafeden bakan bu adam, komedinin verdiği hafiflikle seyirciye sunulurken aynı zamanda dramın getirdiği gerçeklikle de yüzleşmek zorunda kalıyor. Bu iki türün bir arada kullanılması, filmin en belirgin özelliği ve belki de en cesur bahsi. Komedi ve dram arasındaki bu dengeyi kurmak kolay değil; yanlış bir adım, filmi ya hafif bir karikatüre ya da bunaltıcı bir vaaza dönüştürebilir. Kozo ise bu çizgide dengeli ilerlemeyi tercih ediyor gibi görünüyor. Üretim, liderlik, kimlik ve kurumsal kimliğin bireysel kimliği nasıl şekillendirdiği ya da aşındırdığı gibi temalar, anlatının alt katmanlarında sessizce dolaşıyor. Henüz geniş kitlelerce görülmemiş ve değerlendirilmemiş bir yapım olarak Sous le Capot, sürprizlerini koruyor. Başlığın da ima ettiği gibi, kaputun altında neyin döndüğünü merak edenler için bu film sabırsızlıkla beklenmesi gereken türden bir sinema deneyimi sunuyor.