Bazı aşklar, zamanın en sert dalgalarına bile direnir. Cecilia ile Manuela'nın hikâyesi, tam da böyle bir aşkın sessiz ve derin portresidir. İki kadın, deniz kıyısında birbirleriyle yeniden buluşur; aralarındaki bağ, yılların ve mesafelerin üzerine kurulu bir hafıza gibi titreşir. Antonio G. Camacho'nun yönetimindeki bu kısa film, yaşlılık ve bellek temalarını romantik bir duyarlılıkla işliyor. Cecilia ve Manuela, hayatın ileri yaşlarında olan iki kadın olarak ekrana gelir; ve bu seçim başlı başına cesur bir tutum. Yaşlı queer karakterlerin sinemada bu kadar sıcak ve onurlu biçimde temsil edilmesi hâlâ nadir rastlanan bir şey. Film, bu boşluğu doldurmakla kalmıyor, onu adeta kucaklıyor. Deniz burada yalnızca bir arka fon değil; geçmişin, özlemin ve belki de söylenemeyen her şeyin metaforu gibi işliyor. Carmen García Rego ve Nuncy Ramos Rodríguez'in oyunculukları, sözcüklerin yetersiz kaldığı anlarda bile izleyiciye dokunuyor. Bakışlar, duraksamalar ve küçük jestler, bazen en uzun diyaloglardan çok daha fazlasını anlatıyor. Cecilia, Manuela y el Mar, büyük bütçeli bir yapım değil; ama küçük ölçeği onu zayıf kılmıyor, aksine daha içten bir şey yapıyor. İzleyiciyi gürültüden uzaklaştırıp iki insanın arasındaki o narin, kırılgan ve kalıcı şeye odaklanmaya davet ediyor. Romantizmin yaşa, bedene ya da toplumsal normlara sığmadığını hatırlatmak isteyenler için bu film kısa ama kalıcı bir iz bırakıyor.