1940'lı yılların Türkiye'si, hem içeride hem dışarıda derin bir belirsizliğin gölgesinde ilerliyordu. Genç Cumhuriyet henüz ayaklarını yere basmaya çalışırken Avrupa'da çok daha karanlık fırtınalar kopuyordu. Yılmaz Erdoğan, işte bu kırılgan dönemde Zonguldak'ın kömür kokan sokaklarına yerleştiriyor hikayesini. Rüştü Onur ve Muzaffer Tayyip Uslu, gerçek yaşamış iki şair, sıradan bir memuriyet hayatı sürmelerine karşın içlerinde taşıdıkları şiir aşkını asla söndüremiyorlar. Kıvanç Tatlıtuğ ve Mert Fırat'ın bu iki ismi canlandırış biçimi, filmin omurgasını oluşturuyor; sahneler arasında öyle bir dostluk kimyası kuruyorlar ki seyircinin de bu arkadaşlığın parçası gibi hissettigi anlar oluyor. Filmin ruhu, şiirin insanı hem kurtarıp hem mahvedebileceği fikri üzerine kurulu. Sanat burada soyut bir kavram değil; yaşamak için tutunan tek dal gibi. Veremin toplumun her kesimine sindiği, gençliğin erken söndüğü yıllarda bile iki şairin kalemini bırakmıyor olması, bir direniş hikayesi gibi okunabiliyor. Erdoğan hem senarist hem yönetmen olarak dönemi yeniden inşa ederken nostaljik bir tuzağa düşmüyor. Aksine dönemi romantize etmeden, o yılların ağırlığını izleyiciye hissettirmeyi başarıyor. Belçim Bilgin ve Farah Zeynep Abdullah'ın varlığı da filmin duygusal dokusunu zenginleştiriyor. Kelebeğin Rüyası, unutulmaya yüz tutmuş iki şairi perdeye taşıyan ve izleyeni uzun süre zihninde bir yerde tutmaya devam eden türden bir yapıt.