Gözler ardına kadar açık ama gerçeği görmek her zaman mümkün değil. Nathan Bensimon'un yönettiği bu Fransız bağımsız yapım, insan zihninin ne denli kırılgan ve aldatıcı bir zemin üzerinde durduğunu ustalıkla sorguluyor. Bir cinayetin gölgesinde başlayan hikâye, psikolojik gerilimi sıradan bir suç anlatısının çok ötesine taşıyor; izleyiciyi karakterin iç dünyasına hapsediyor ve oradan bir türlü bırakmıyor. Filmin merkezinde derin bir inkâr mekanizmasıyla boğuşan, gerçekle kurgunun sınırında savrulan bir karakter yer alıyor. Epilepsi, şizofreni ve psikolojik çöküşün iç içe geçtiği bu anlatıda, aklın kendisi hem suçlu hem de kurban konumuna düşüyor. Kadına yönelik şiddet ve delilik temalarını bu denli cesurca bir araya getiren yapım, rahatsız edici sorular sormaktan çekinmiyor: Bir insan kendi yaptıklarının ne kadarını gerçekten biliyor olabilir? Julien Jaulin ve Camille Rougier'nin performansları, filmin atmosferik yoğunluğunu taşıyan başlıca sütunlar. Bağımsız sinema estetiğinin getirdiği o ham ve samimi enerji, her sahnede hissediliyor; büyük prodüksiyonların cilalı yüzeyinin ardında kaybolan o gerçeklik duygusu burada korunmuş. Les Yeux Grands Ouverts, izlendikten sonra zihinlerde uzun süre kalan türden bir gerilim. Sonuna doğru sürüklendiğinizi fark ettiğinizde çoktan içine girmiş oluyorsunuz; ve film bittiğinde gördüklerinizi olduğu gibi kabul edip edemeyeceğinizi kendi kendinize sorguluyorsunuz. Psikolojik gerilim türünü seven, yüzeyin altındaki karanlığa bakmaktan kaçınmayanlar için güçlü bir tercih.