Avustralyalı sanatçı Sia, müzik dünyasında tam anlamıyla eşi benzeri olmayan bir figür. Yüzünü yıllarca perdeleyerek sahneye çıkan, kimliğini değil sanatını ön plana taşıyan bu özgün ses, şimdi karşımıza bambaşka bir cesaretle çıkıyor: kendini olduğu gibi açmak. Daniel Askill'in yönettiği bu belgesel, Sia'nın sanatsal evrenine sıra dışı bir pencere açıyor. Adelaide'deki küçük müzik serüveninden Londra'nın yeraltı sahnesine, oradan dünya genelinde milyonlara ulaşan bir pop ikonuna dönüşme hikâyesi, yüzeydeki parlaklığın çok ötesinde bir kırılganlık barındırıyor. Belgesel, işte bu kırılganlığı saklamak yerine merkezine alıyor. Nostalji temasının etrafında şekillenen yapı, yalnızca geçmişe bakış değil; geçmişin bugünü nasıl biçimlendirdiğine dair dürüst bir hesaplaşma sunuyor. Sia'nın uzun soluklu yaratıcı ortağı Maddie Ziegler ve diğer yakın isimlerin varlığı, belgesele yalnızca bir müzisyenin değil, etrafında örülen insani bir evrenin portresini çizme imkânı tanıyor. Paul Dano gibi beklenmedik bir ismin kadroda yer alması ise yapıya farklı bir derinlik katıyor. Askill'in görsel dili, Sia'nın kliplerine sinmiş teatral estetiği belgesel gerçekçiliğiyle harmanlıyor. Ortaya çıkan şey; sahnelerin, şarkıların ve sessizliklerin bir arada nefes aldığı, izleyiciyi hem düşündüren hem içine çeken bir atmosfer. Müziği yalnızca kulakla değil, bütün benliğiyle hissedenler için bu belgesel, bir sanatçının içinde taşıdıklarını nadiren bu denli içtenlikle paylaştığı nadir anlardan biri olma potansiyeli taşıyor.