Adalet kavramının ne kadar kırılgan ve manipüle edilebilir bir şey olduğunu sorgulamak isteyenler için oldukça keskin bir deneyim sunuyor bu yapım. Bobby Nair'in hem yönettiği hem de başrolünü üstlendiği film, karanlık komedi ile gerilimi beklenmedik biçimde harmanlayarak izleyiciyi rahatsız edici ama bir o kadar da çekici bir gerilimde tutuyor. Hikâye, çocuk istismarcılarını tuzağa düşürmek amacıyla kurulan bir plan üzerine kurulu. Ancak buradaki tuzak, bilindik "adalet savaşçısı" anlatılarından çok farklı bir yerde duruyor. Screenlife formatının, yani olayların ekran görüntüleri ve dijital arayüzler aracılığıyla aktarılmasının kullanımı, meseleye son derece çağdaş ve kasıtlı olarak rahatsız edici bir boyut katıyor. Medyanın, sosyal platformların ve kamusal ilginin gerçek adaletle olan çarpık ilişkisi, absürt durumların arkasına ustalıkla saklanmış. Filmin medya eleştirisi boyutu özellikle dikkat çekici. Günümüzde "adalet" arayışının çoğu zaman bir performansa, izlenme sayısına ya da viral bir ana dönüştüğü gerçeği, burada hem komikleştirilerek hem de ürpertici biçimde yüzümüze vurduruluyor. İzleyici zaman zaman gülümseyip zaman zaman içi sıkışarak bu ince çizgide ilerliyor. Küçük bir ekip ve son derece sınırlı bir prodüksiyon ölçeğiyle hayata geçirilmiş olması, yapımın gücünü azaltmıyor; aksine bu minimalist yaklaşım, hikâyenin doğasıyla örtüşüyor. Nair, büyük bütçelere ihtiyaç duymadan derin bir rahatsızlık yaratmanın mümkün olduğunu gösteriyor. Adaletin kimin elinde, hangi niyetle ve hangi seyirciye yönelik icra edildiğini merak edenler için düşündürücü bir yapıt.