Filistin topraklarında geçen bu kısa ama yoğun yapım, savaşın resmi tarihlerinde adı geçmeyen insanlara odaklanıyor: isimsiz kadınlar, isimsiz bir çocuk. Bu tercih tesadüf değil; tam aksine filmin özünü oluşturan bilinçli bir seçim. Savaş anlatıları çoğunlukla cepheleri, komutanları ve stratejileri merkezine alırken burada kamera, hayatta kalmaya çalışan sıradan insanların üzerinde duruyor. Yönetmen Skut, çok kısıtlı bir süre içinde ağır bir gerçekliği aktarmayı deniyor. Filistin'in savaş koşullarını arka plan olarak değil, neredeyse fiziksel olarak hissedilen bir varoluş biçimi olarak sunuyor. İzleyici, karakterlerin kim olduğunu değil, ne yaşadığını anlıyor ve bu tercih tuhaf bir biçimde hikayeyi daha evrensel kılıyor. İsimsizlik burada bir eksiklik değil, anlam taşıyan bir anlatı aracı. Savaş sinemasında sıkça karşılaşılan kahramanlık estetiğinden ya da aksiyondan uzak duran bu yapım, daha çok beklemenin, korkunun ve gündelik hayatın içine sızan yıkımın atmosferini yaratmaya çalışıyor. Kısa metrajın getirdiği kısıtlamalar, filmin zaafiyeti değil belki de en güçlü silahı haline geliyor; az şey söylenerek çok şey hissettirme iddiası taşıyor. Tarih ve savaş türlerinin kesiştiği bu yapım, belgesel bir gerçekçilikle kurgu anlatısı arasında bir yerde konumlanıyor. Oyuncu kadrosunun isimsiz karakterlerle temsil edilmesi, filmin hem estetik hem de politik bir tutum sergilediğine işaret ediyor. Filistin meselesi bu yapımda sadece coğrafi bir bağlam değil, anlatının kendisi oluyor. Skut'un bu çalışması, büyük prodüksiyon değerlerinden ziyade yoğunlaştırılmış bir duygu arayışının ürünü. Alışılageldik savaş filmlerinin aksine burada patlama sesi ya da zafer anı değil, varoluşun kırılganlığı ekranı dolduruyor. İzleyiciyi saran bu ağırlık, filmin bitişinden çok sonra da zihinlerde kalmayı sürdürüyor. Küçük ölçekli ama iddialı bir yapıt olarak Cuchillos, ana akım sinema dilinin dışında kendi sesini arayan bir çalışma olarak dikkat çekiyor.