Vincent Macaigne'in dolup taşan, huzursuz enerjisi bu filmde de kendine sağlam bir zemin buluyor. Elie Wajeman'ın yönettiği Comète, bir erkeğin iç dünyasındaki çalkantıyı ve yakın ilişkilerin yüzeyin altında nasıl gerilimlerle beslendiğini ustalıkla işliyor. Fransız sinemasının en güçlü yanlarından biri olan o "gündelik varoluş krizi" anlatısına yeni bir soluk katıyor. Film, karakterlerin birbirinin yaşamına dahil olduğu ve bu temasın beklenmedik kırılmalara yol açtığı bir yapıya sahip. Macaigne'in canlandırdığı karakter, sıradan görünen bir hayatın içinde kendisiyle ve çevresindekilerle hesaplaşmak zorunda kalıyor. Lou Lampros ve Sandor Funtek gibi genç oyuncularla kurduğu dinamikler, nesiller arası bir anlaşmazlık ya da arayış duygusunun altını çiziyor. Wajeman, daha önceki filmlerinde de kanıtladığı üzere, büyük dramatik patlamalar yerine küçük anlara yaslanmayı tercih eden bir yönetmen. Comète da bu çizgide ilerliyor; diyaloglar sessizlikten kadar anlamlı, sahneler ise fazladan süslenmeksizin sade bir gerçeklikle çekiliyor. Bu yaklaşım izleyiciyi yormuyor, aksine karakterlerin iç sesini daha net duymasını sağlıyor. Filmin atmosferi, bir kuyrukluyıldızın izini andırıyor; parlak, anlık ve geçip gidince arkasında derin bir iz bırakıyor. İnsan ilişkilerindeki bu geçicilik hissi, Fransız arthouse sinemasının ruhuna uygun biçimde hem melankolik hem de dürüst bir dille aktarılıyor. Sandor Funtek ve Anne-Lise Heimburger gibi deneyimli isimlerin kadronun dokusuna kattığı derinlik, anlatıya ek bir katman kazandırıyor. Sabırlı ve sezgili izleyiciler için kayda değer bir yapım.