Mathéo De Lima'nın kamerasını arkadaşlarına çevirmesiyle başlayan bu belgesel, üniversite yıllarının o kendine özgü, bir daha yakalanması imkânsız anlarını kayıt altına alma çabasından doğuyor. Gençliğin tam ortasında, bir arada yaşayan, gülen, tartışan, büyüyen insanları olduğu gibi görmeye çalışan De Lima, aslında son derece kişisel bir soruyla yüzleşiyor: Bu anları saklamak mümkün mü, yoksa kamera her zaman gerçeğin biraz dışında mı kalır? Enzo Bardet, Fantine Léonard, Jeanne Chasseloup ve diğer isimlerin ekranda belirdiği bu yapıt, üniversite deneyimini romantize etmek yerine onun içindeki belirsizliği, geçiciliği ve samimiyeti yakalamaya çalışıyor. Bir yönetmenin gözü olmadan önce bir arkadaşın gözüyle bakıyor izleyiciye. Bu ayrım her karede hissediliyor. Türden beklenen mesafeyi bir kenara bırakarak çok daha yakın, çok daha sıcak bir dil kuran film, "belgeselin nasıl olması gerektiğine" dair kalıpları sorgulatıyor. Karşınızdaki kişiler belgesel öznesine dönüşmüyor; kendileri olmaya devam ediyor. Bu, küçük görünen ama aslında çok şey gerektiren bir başarı. Üniversite yıllarını geride bırakan izleyiciler için tanıdık bir melankoli taşıyor bu yapıt; o dönemi henüz yaşayanlar içinse şimdiye dikkatli bakmanın bir daveti gibi hissettiriyor. De Lima'nın bu ilk uzun metraj girişimi, büyük prodüksiyonların gölgesinde fark edilmesi güç olsa da yakın bakışa değer, içten bir çalışma olarak öne çıkıyor.