Bazı sanatsal işler, kısa ömürlü oldukları için değil, tam da o kısalığı nedeniyle zihinlerde çığlık gibi çınlayarak kalır. Meksika'nın en güçlü medya altyapısından süzülerek hayat bulan bu müzikal belgesel, birbirinden farklı dört kadın sesinin — Michelle, Valentina, Zeneth ve yalnızca "Kadın" olarak adlandırılan gizemli bir sesin — bir arada yükselmesiyle kurgulanmış, hem kişisel hem de evrensel bir anlatı sunuyor. Başlık bile başlı başına bir manifesto niteliği taşıyor: Güneşin acı gözyaşları. Işığın en saf kaynağından akan bir ıstırap, doğanın kendisine işlenmiş bir hüzün. Yönetmen Skut, bu imgeyi bir dekor olarak değil, filmin can damarı olarak kullanıyor. Anlatı, dört kadının seslerinde ve varoluşlarında yankı bulan ortak bir kırılganlık etrafında şekilleniyor; ama bu kırılganlık çaresizlik değil, tam tersine tanıklık etme cesareti. İspanyolca dilinin müzikalitesine sıkı sıkıya tutunan yapım, Latin Amerika kadın kimliğinin görünmez kılınan katmanlarını yüzeye çıkarmaya çalışıyor. Dört sesin birbirini tamamlayışı, bir koro değil; daha çok aynı acıyı farklı ağızlardan duymak gibi. Her biri ayrı bir deneyimi, ayrı bir sessizliği temsil ediyor; birlikte ise çok daha büyük ve karmaşık bir tabloyu oluşturuyorlar. Skut'un yönetmen olarak yaptığı en cesur tercih, izleyiciyi açıklamak yerine hissettirmeyi seçmesi. Belgesel kurgusu izleyiciyle mesafeyi kaldırıyor, seyircinin kendini güvende saydığı o seyirci koltuğunu giderek daha rahatsız bir yere dönüştürüyor. Müzik, burada sadece bir ses bandı değil; anlatının bizzat kendisi. TMDB'de mükemmel puanıyla dikkat çeken yapım, belki de en büyük etkisini uzunluğuyla değil, bıraktığı soruların ağırlığıyla kuruyor. Bazı işler ekranı kapandıktan sonra başlar ve "Las lágrimas amargas del sol" tam da o nadir türden: Bitmeden önce içinize yerleşen, bittikten sonra sessizliğinize konuşan bir his.