Okul, pek çok insan için yalnızca bir bina değildir; bir ritmin, bir düzenin, bir aidiyetin simgesidir. Sabah zilinin çaldığı saatte sıralara oturmuş olmak, o dünyanın içinde var olmanın en temel koşuludur. Peki ya bu ritme bir türlü yetişemeyen biri için okul ne anlam taşır? Oğuz Köroğlu'nun yönetmenliğini üstlendiği Yoklama, tam da bu soruyu sormakla başlar. Okula sürekli geç kalan bir öğrencinin hikâyesini izleriz; ancak bu gecikmeler basit bir sorumsuzluktan ya da tembellikten kaynaklanmıyor olabilir. Kamera, bu genç karakterin gündelik hayatına sızdığında, seyirci kendisini alışılmış okul dramalarının çok dışında bir atmosferin içinde bulur. Gecikmenin ardında öğretmenin merak etmediği, yöneticinin kayıt defterine geçmediği, sistemin görünmez kıldığı bir yaşam vardır. Bora Erdem başta olmak üzere genç ve deneyimli oyuncuların bir arada yer aldığı kadro, filme samimi bir doğallık katıyor. Aysun Açıkalınyiğit ve Hasan Mert Arı'nın canlandırdığı karakterler ise bu öğrencinin etrafında şekillenen dünyayı tamamlıyor. Oyunculuklar, büyük söylemlere ya da abartılı sahnelere ihtiyaç duymadan seyirciyle kurulan o sessiz ama güçlü bağı taşıyor. Film, kısa ve yoğun yapısıyla uzun soluklu anlatılara alışmış seyirciye farklı bir deneyim sunuyor. Yoklama, sahne sayısını değil, her sahnenin ağırlığını önemsiyor. Türk bağımsız sinemasının zaman zaman başvurduğu bu minimalist dil, burada da etkisini gösteriyor: Az şeyle çok şey söyleme çabası, filmi yalnızca bir okul hikâyesi olmaktan çıkarıyor. Temelde Yoklama, görünmezliğin dramıdır. Yoklama defterindeki boş bir satır, bazen bir çocuğun tüm gerçekliğini özetleyebilir. Sistemin işleyişi içinde fark edilemeyen, adı seslendirilen ama gerçekte kimsenin "burada" demesini beklemediği bir varoluşun hikâyesidir bu. İzleyiciyi büyük bir maceraya değil, küçük ama derin bir sorgulamaya davet ediyor; izledikten sonra da o soruyu yanında taşımasını sağlıyor.