Bazı ilişkiler zamanla soluklaşır, bazıları ise ani bir kırılmayla sona erer. Niels Wuite'nin yönettiği bu Alman yapımı, bir zamanlar birbirinden ayrılmaz olan iki kadının yıllar sonra karşılaşmasını merkeze alarak hem dostluğun hem de yitirilmişliğin üzerine derin bir sorgulama yürütüyor. Hikaye, eski en iyi arkadaşlar arasındaki köprülerin nasıl çöktüğünü ve bu çöküşün geride ne bıraktığını anlamaya çalışan karakterlerin etrafında şekilleniyor. İki kadın arasındaki ilişki yalnızca bir dostluk değil; içinde bastırılmış duygular, söylenemeyen sözler ve belki de hiç adı konulmamış bir yakınlık barındıran karmaşık bir bağ. Queer sinema geleneğiyle örtüşen bu anlatı, kadınlar arası duygu dünyasını şablonlara sığdırmak yerine olduğu haliyle, tüm belirsizliğiyle ekrana taşıyor. Mumblecore estetiğinin izlerini taşıyan yapım, büyük dramatik patlamalar yerine küçük anlara, bakışlara, sessizliklere ve yarım kalan cümlelere yaslanıyor. Eva Köhler ve Larissa Mast'ın doğallıkla kurulan oyunculukları, bu minimalist anlatım diline güçlü bir zemin hazırlıyor. Prodüksiyon gösteriş peşinde değil; aksine o ham, elle tutulur gerçekçiliği yakalamak için bilinçli bir sadelik tercih ediyor. İzleyici olarak kendinizi bir duygunun içinde mi yoksa dışında mı olduğunuzu tam olarak kestiremeden ilerliyorsunuz sahneler arasında. Bu belirsizlik kasıtlı ve ustaca kurulmuş. Geride ne kaldığını soruyor başlığı; cevap ise ne bir çözüm ne de bir teselli sunuyor. Sadece o ağır, tanıdık his kalıyor: Bir insanı kaybetmenin sessiz ağırlığı.