Anadolu'nun ücra bir köşesine sıkışmış, yirmi beş haneli küçük bir köy... Buradaki insanlar için hayat, şehrin gürültüsünden uzakta, yavaş ve tanıdık bir ritimde akar. Ta ki köyde yaşayan birinin geçirdiği derin psikolojik bunalım her şeyi altüst edene kadar. Bu rahatsızlık yalnızca bir bireyin değil, zamanla tüm köyün dengesini sarsmaya başlar. Zülfü Hamit Altın'ın yönettiği Kybele'nin Laneti: İstila, yerleşik korku formüllerinden beslenmek yerine köklü bir kültürel atmosfere yaslanmayı tercih ediyor. Hikâye, tılsımlı ilimlere hâkim olduğu söylenen Ruken Hoca'nın köye ayak basmasıyla bambaşka bir boyut kazanıyor. Bu gizemli figürün ardından açıklanamaz olaylar birbirini kovalıyor; köy, kendisini görünmez ama son derece ağır bir karanlığın içinde buluyor. Film, baskı altında sıradan insanların nasıl tepki verdiğini mercek altına alıyor. İnanç, korku, topluluk dayanışması ve çaresizlik bir arada işleniyor. Köylülerin ve muhtarın maneviyatıyla bilinen yaşlı bir dedeye sığınması ise hem umut hem de yeni bir gerilim kapısı aralıyor. Yardım mı gelecek yoksa köy daha büyük bir karanlığa mı sürüklenecek sorusu, filmin omurgasını oluşturuyor. Düşük bütçeli yapımlara özgü samimi bir ham enerji taşıyan film, Anadolu folklorunu ve mistik geleneği modern bir korku anlatısıyla harmanlama çabasında. İzleyiciyi steril Hollywood korkularından değil; tanıdık toprakların, tanıdık yüzlerin ve tanıdık inançların içinden gelen bir huzursuzlukla yakalamayı hedefliyor. Bu özgünlük, filmin en merak uyandıran yanı.