Katalonya ve Valensiya arasındaki dil tartışması, İspanya'nın en hassas kültürel meselelerinden biri olmayı sürdürüyor. Valensiyaca mı, Katalanca mı? Ya da ikisi de aynı dil mi? İşte tam bu gerilimli ve bir o kadar gülünç soruyu merkezine alan yapım, kimlik siyasetini yüzeysel bir polemiğe dönüştürmek yerine sıradan insanların gözünden, gündelik bir komedi diliyle ele alıyor. Agustí Estadella'nın yönettiği bu kısa metrajlı komedi, Valensiyalı bir karakterin dil ve kimlik meselesiyle başı derde girmesiyle açılıyor. Eleazar Masdeu ve Toni Mira'nın canlandırdığı karakterler arasındaki etkileşim, Valensiya toplumunun içinde taşıdığı bu tartışmayı hem sevecen hem de iğneleyici bir mizahla yansıtıyor. Àurea Márquez ve Cristina Terzi ise bu denkleme dinamik bir renk katıyor. Filmin başlığı bile başlı başına bir şaka: "Belki evet, belki hayır" anlamına gelen bu ifade, konunun doğasına dair her şeyi özetliyor. Dil meselesi söz konusu olduğunda kimse kesin bir yanıt veremiyor, herkes kendi doğrusunu savunuyor ve bu çıkmaz komik olmaktan çok önce trajik bir hal alıyor. Yapım, tam da bu noktada devreye giriyor ve tüm bu gerginliği güldürüyle boşaltmayı seçiyor. Valensiya sinemasında bu denli yerel ve özgün bir konuyu ele almak cesaret isteyen bir tercih. Yapım, büyük prodüksiyon olanaklarına yaslanmak yerine güçlü bir fikri ve oyuncu enerjisini ön plana çıkarıyor. Dil tartışmalarının Türk seyircisine uzak gelebileceği düşünülebilir; ancak kimlik, aidiyet ve "ben kimim?" sorusunun evrensel ağırlığı, bu hikayeyi herkes için anlamlı kılıyor.