Küçük kasabaların kendine özgü bir ağırlığı vardır; herkes birbirini tanır, her yüz bir geçmişe bağlıdır ve sırlar, ne kadar gömülmeye çalışılırsa çalışılsın, er ya da geç yüzeye çıkar. Gemma Castell'in yönetmenliğini üstlendiği bu İspanyol drama filmi, tam da bu atmosferin içine dalıyor; insanların birbirlerini ne kadar tanıdıklarını sandıkları ile gerçekte ne kadar az bildikleri arasındaki o hassas ve rahatsız edici mesafeyi mercek altına alıyor. Noemí Ruíz, María Senra, Marta Torres ve Sara Salgado gibi isimlerin hayat verdiği kadın karakterler üzerinden örülen hikaye, dört farklı kadının ortak bir mekânda, ortak bir geçmişle yüzleşmesini konu alıyor. Aralarındaki bağlar hem onları bir arada tutuyor hem de her birinin kendi içinde taşıdığı yükü daha da ağırlaştırıyor. Filmin anlattığı şey yalnızca bir yer değil; o yerde biriken duygular, yanlış anlamalar ve söylenemeyen gerçekler. Castell, hikayesini büyük dramatik çıkışlarla değil, sessizliklerle ve bakışlarla kuruyor. Kasabanın dar sokakları, tanıdık yüzler ve geçmişin izlerini taşıyan mekânlar, karakterlerin iç dünyalarını yansıtan bir ayna işlevi görüyor. Bu, izleyiciyi sarsacak türden ani bir sinema deneyimi değil; aksine yavaş yavaş altına çeken, fark etmeden içine sürüklediğinizde kendinizi derinden etkilenmiş bulduğunuz türden bir film. Kasaba hayatının kısıtlayıcılığını ve aynı zamanda o kısıtlılığın içinde büyüyen dayanışmayı birlikte işleyen bu yapım, İspanya'nın bağımsız sinema çizgisinin sessiz ama güçlü bir temsilcisi olarak öne çıkıyor.