Lars von Trier'in sineması her zaman rahatsızlık yaratmak üzerine kurulu olmuştur; ancak 2009 yapımı bu film, yönetmenin o güne kadar çektiği en yoğun, en içe dönük ve belki de en tartışmalı eseri olarak tarihe geçti. Cannes'da hem ödüle hem de şiddetli eleştirilere konu olan yapım, kısa sürede kült statüsüne ulaştı. Hikaye son derece sade bir felaketle başlar: Küçük çocuklarını kaybeden bir çift, bu dayanılmaz acıyla başa çıkmak için ıssız bir ormandaki kulübelerine sığınır. Terapist olan koca, eşini kendi yöntemleriyle iyileştirmeye çalışır. Oysa doğa, sessizliğiyle ve karanlığıyla giderek daha tehditkar bir hal almaya başlar. Orman burada bir kaçış mekânı değil; bastırılmış suçluluğun, yas acısının ve insanın kendi içindeki şeytani yönlerin dışa vurduğu bir yere dönüşür. Willem Dafoe ve Charlotte Gainsbourg, bedensel ve ruhsal olarak son derece zorlu sahnelere imza atarak adeta kendilerini bu filme adarlar. Gainsbourg'un performansı başlı başına bir deneyimdir; acının, öfkenin ve çaresizliğin bu denli ham biçimde perdede görünmesi nadir rastlanan bir şeydir. Trier, burada bir korku filmi yapma amacı gütmez; insan ruhunun en karanlık köşelerini, anne olmayı, suçu ve doğayla insanlık arasındaki kadim gerilimi soruşturur. Bazı sahneler kasıtlı olarak tahammül sınırlarını zorlar. Ama tam da bu yüzden kolayca unutulamaz.