Denis Villeneuve, bu filmde seyirciye rahat bir gerilim deneyimi sunmak yerine, zihnin en karanlık köşelerine sürüklüyor. Monoton bir hayat süren tarih profesörü Adam, ders ve ev arasında sıkışıp kalmış, tekdüze bir varoluşun içinde yüzüyor. Ta ki izlediği sıradan bir filmde kendisiyle birebir aynı görünen bir figürü fark edene dek. Bu an, hem Adam'ın hem de izleyicinin zemini kaybasına neden olan o ilk çatlağı açıyor. Villeneuve, José Saramago'nun Çift romanından beslenen bu uyarlamada, doppelgänger kavramını salt bir gerilim aracı olarak kullanmıyor. Kimlik, bilinçaltı, evlilik ve ihanet temalarını iç içe geçirerek insanın kendinden kaçıp kaçamayacağını sorguluyor. Filmin sarı-gri, neredeyse hastalıklı görünen Toronto atmosferi, bu varoluşsal tedirginliği görsel bir dile dönüştürüyor. Her kare, bir rüya ile gerçeklik arasındaki o bulanık sınırda titriyor. Jake Gyllenhaal, tek başına iki zıt karakteri taşıma sorumluluğunu büyük bir ustalıkla üstleniyor. Filmin örümcek imgesiyle örülü sembolizmi, izledikten sonra da zihinde çözülmeyi bekleyen bir bulmaca olarak kalıyor. Düşman, net cevaplar arayan izleyiciye değil, belirsizliğin içinde yüzmeye, yeniden izlemeye ve yorumlamaya hazır olanlara sesleniyor. Bir kez izledikten sonra aklınıza düşen her soruyla filmin daha derin bir katmanına indiğinizi fark edeceksiniz.