Sinemanın en rahatsız edici, en provokatif ve en tartışmalı yapıtlarından biri olarak tarihe geçen bu film, Stanley Kubrick'in dehası ve cesaretinin belki de en çarpıcı tezahürüdür. 1971'de vizyona girdiğinde pek çok ülkede yasaklanmış, toplumsal ahlak tartışmalarının tam ortasına düşmüş, yıllarca sinema salonlarından çekilmek zorunda kalmıştır. Ama tüm o tartışmaların ardında, insanlığın özgür irade, şiddet ve sistem üzerine sorduğu en köklü soruları cesurca sormaya çalışan bir yapıt yatmaktadır. Malcolm McDowell'ın neredeyse ikonik bir hal alan performansıyla hayat verdiği Alex, seyircinin hiçbir zaman tam olarak ne hissedeceğini bilemeyeceği türden bir karakter. Karizmatik, zeki, müziği seven ve aynı zamanda içgüdüsel bir vahşetle hareket eden bu genç adam, ahlaki pusulayı tamamen dağıtmış bir toplumun ürünü mü, yoksa bu toplumu yaratan irade mi? Kubrick bu soruyu sormakla yetinmiyor; izleyiciyi yanıtın içinde bizzat konumlandırıyor. Filmin asıl sarsıcı gücü, şiddeti yüceltmesinde değil, şiddete bakışımızı tersine çevirmesinde yatıyor. Kamera, kimi zaman neşeyle, kimi zaman soğuk bir uzaklıkla vahşeti kaydederken seyirciyi hem suça ortak ediyor hem de bu ortaklıkla yüzleştiriyor. Beethoven'in dokuzuncu senfonisinin o muhteşem melodileri eşliğinde yaşanan sahneler, güzellik ile dehşetin birbirinden ne kadar ince bir çizgiyle ayrıldığını acı bir biçimde ortaya koyuyor. Hikâye bir noktada bambaşka bir boyuta evriliyor. Devletin bireyi "iyileştirme" çabası, filmin ikinci yarısında daha karanlık ve derin sorular doğuruyor. Özgür irade elinden alınmış bir insanın ahlaki açıdan "iyi" sayılıp sayılamayacağı, toplumsal düzenin hangi bedelle sağlandığı, rehabilitasyonun mu yoksa cezanın mı daha büyük bir zulüm olduğu... Kubrick tüm bu soruları yanıtlamak yerine seyircinin kucağına bırakıyor. Distopik fütürizmi, teatral kurgusal dili ve keskin hicviyle Otomatik Portakal, yarım asrı aşkın bir süre geçmesine rağmen hiç eskimemiş; aksine günümüz dünyasında giderek daha isabetli bir anlam kazanmıştır. Rahatsız etmek için tasarlanmış bir filmdir bu, ama bu rahatsızlık eninde sonunda bir tür uyanışa dönüşür.