On dört yaşında bir kız, hiç tanımadığı bir ülkeye, hiç tanımadığı bir adamla evlenmek üzere gönderilir. Avusturya'nın şımarık prensesi Marie Antoinette'in Versailles'a yolculuğu böyle başlar; Sofia Coppola ise bu yolculuğu tarih kitaplarından değil, içten bir kadın bakışından aktarır. Coppola'nın filmi, alışılagelen dönem dramalarından radikal biçimde ayrılır. Kostümlerin ihtişamı ile 1980'lerden seçilmiş bir müzik listesinin bir arada kullanılması ilk bakışta provokatif görünse de bu tercih aslında filmin özüne hizmet eder: Versailles'ın görkemli duvarları ardında sıkışıp kalmış, anlaşılmayı bekleyen genç bir kadının evrensel yalnızlığını bugüne taşımak. Tarihsel mesafeyi ortadan kaldıran bu yaklaşım sayesinde Marie Antoinette, tarihin simgesi olmaktan çıkıp gerçek bir insana dönüşür. Kirsten Dunst performansını ince bir duyarlılıkla kurar. Saray protokolünün boğucu kuralları, kayıtsız bir evlilik ve amansız siyasi hesaplar arasında sıkışan genç kraliçeyi ne mahkûm eder ne de yüceltir; yalnızca var olduğu haliyle gösterir. Versailles'ın pastel renkli salonlarında kaybolan bu figür, kameraya bakışlarıyla adeta yardım ister gibidir. Görkemli ama aynı zamanda derinden kırılgan olan bu film, lüksün içinde çözülemeyen bir yalnızlığın portresidir. Coppola, tarihin en yanlış anlaşılmış kadınlarından birine hem sevecen hem de dürüst bir ayna tutar.